Lidia Hudzik

Urodzona w 1970 r. w Gorlicach. W latach 1990-1995 studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem prof. J. Joniaka oraz prof. A. Wsiołkowskiego. Dyplom z zakresu malarstwa w pracowni prof. A. Wsiołkowskiego.
Posiada dyplom arteterapeutki w Polskim Instytucie Ericksonowskim i od kilku lat prowadzi Pracownię Terapii Sztuką w szpitalu w Gorlicach.
Brała udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się również w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Wystawy indywidualne:
1994 - Sucha Beskidzka, Galeria „Arts’92”
1995 - Kraków, Galeria „Rękawka”
1995 - Kraków, Galeria „Format”
2001 - Gorlice, Galeria „Dwór Karwacjanów”
2001 - Krosno, Galeria BWA
2001 - Rzeszów, Galeria BWA „Dom Sztuki”
2004 - Omiš (Chorwacja), Galeria „Brešan”
2005 - Grybów, Galeria „Miniatura”

Wystawy zbiorowe:
1994 - „Pejzaż w malarstwie współczesnym”, Pałac Sztuki - Kraków
1995 - „Gwiazdy Młodego Malarstwa ACCOR 1994 - 1995”, Francja
Galeria Maison des Centraliens - Paryż
Galeria Sofitel Aquitania - Bordeaux
Galeria Academiè Accor - Evry
1996 - “Młoda sztuka krakowska”, Espace Culturel Paul Ricard - Lyon
1996 - XVI Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Galeria ZPAP - Szczecin
1996 - „Konfrontacje najmłodszych artystów Krakowa”, MOK - Myślenice
1998 - Artyści z Krakowa, Centrum Sztuki i Filozofii - Solvognen (Dania)
2001 - Malarstwo i rzeźba, Galeria przy Bazylice św. Franciszka - Kraków
2003 - „Obraz Roku 2002” Art.&Business, Pałac Królikarnia - Warszawa
2005 - Salon Międzynarodowy, Galeria na Hlavnej - Prešov (Słowacja)
Muzeum im. Andy Warhola - Miedzilaborce (Słowacja)

 W swoich obrazach Lidia Hudzik przedstawia kameralny, lecz jednocześnie refleksyjny świat wizualnych zauroczeń. Artystka ta z dużą swobodą operuje materią malarską biorąc za pretekst postać, przedmiot czy pejzaż. Często również w zestawieniu z tytułem pracy tworzy przy tym swoistą malarsko-liryczną wizję. Dzieje się tak choćby w obrazach o intrygujących tytułach takich jak „Płonące sztalugi”(2002) czy tez „Żółty pod stołem”. Odniesieniem tytułów bywa zarówno kolor, obok wspomnianego wyżej, również „Orange”(2001) lub „Różowy widok”(2003), różne aspekty obrazowania takie jak „Forma” czy „kreska” jak i ruch w przestrzeni odniesiony do malarskiego gestu, artystycznego doznania. Przykładem tego ostatniego są wczesne obrazy z podtekstem psychologicznym o znamiennych tytułach, takich jak: „Odchodzenie”(1996), „Nieoczekiwanie”(1997) czy „Zawieszony”(2000). Wspomniane płótna są kompozycjami abstrakcyjnymi malowanymi gęsto kładzionym kolorem i z rozmachem wyprowadzonym gestem będącym wizualna metaforą tytułowego zdarzenia. Sposób potraktowania przez nią wspomnianych tematów można by podzielić na dwa rodzaje. I tak, w „Żółtym…” będzie to śmiały gest złożony z sąsiadujących ze sobą i przenikających się śladów pędzla o złożonej palecie kolorystycznej z tytułowym żółtym akcentem w podobny sposób jak dzieje się to we wcześniejszych „psychologicznych” płótnach. Z kolei w „Płonących sztalugach” będzie to oszczędna gra form geometrycznych z niemal spontaniczną plamą.
 Świadczą one o towarzyszącej równolegle jej malowaniu myśli o obrazie a zarazem poetyckiej wyobraźni, dodajmy, swoiście synkretycznej, bo znaczonej słowem i nade wszystko duktem pędzla wydobywającym kształt figury na płaszczyźnie płótna.
 Artystka obrazuje zwyczajne przedmioty, w których odkrywa interesującą wizualnie, powiedzielibyśmy, uwarstwioną abstrakcyjną tektonikę. Innymi słowy mówiąc chodzi o ukazanie wielowarstwowości kryjącej się pod powierzchnią przedmiotu będącej jednocześnie okazja do wyeksponowania wartości czysto malarskich. W obrazie „Glazura”(2004) będzie nią gra odbić w lśniącej powierzchni płytek łazienkowych. W innym, zatytułowanym „Winda” będzie to malarsko przekształcone wnętrze windy z poplamioną podłoga, która stała się okazja do jeszcze innej malarskiej gry kolorem i przestrzenią. Ten rodzaj wrażliwości uwidacznia się już w jej wczesnych płótnach bliskich jeszcze akademickim studiom martwej natury, w których przedmiot niejako zanika w żywiole malarskiego gestu i kolorystycznej dominanty.
 Jej dotychczasowa twórczość ukazuje malarskie myślenie poszukujące różnych sposobów obrazowania. Zatem, obok wspomnianych studiów przedmiotowych, mamy zarówno abstrakcje jak Np. „Szara kreska” czy „Forma”, w których konstruuje ona swoista architektonikę kompozycji malarskiej czy wreszcie malowane ze zdjęć lub zdjęcio-podobne widokówki z plaży „Coral Beach”. W tych ostatnich nawiązuje ona do stylistyki popartowskiej. Jej podstawową cechą jest pewien schematyzm i znakowość mający odniesienie do szybkiej komunikacji wizualnej w świecie mediów. Te różnorakie malarskie przygody artystki świadczą o jej twórczym niepokoju i twórczym temperamencie w granicach wyznaczonych przez środki czysto pikturalne. Oznacza to, że w żadnym z płócien nie rezygnuje ona z ukazania wrażliwej, wystudiowanej plamy barwnej ze śladami, sterowanego okiem i ręką, pędzla.
Antoni Szoska